Dag 8 – dinsdag 30 april

Hallo allemaal,

Vandaag begonnen we de dag om kwart voor 7. Voor het ontbijt werd er luid voor Rebekka gezongen, zowel in het Afrikaans als in het Nederlands. Ze is jarig vandaag! Vijftien jaar, we hadden de hele kamer gevuld met opgeblazen ballonnen en slingers. Na het ontbijt gingen we eerst naar een Township. Marietje een vrouw die ons begeleid kende een man genaamd Cello. We hebben Cello al eerder ontmoet hij was ook in de bible school, en was hij er dus weer om ons dingen te laten zien. We zijn in een kerkje geweest, waar we met zijn allen in een kring moesten staan en Cello ging bidden. De kerk leek een beetje op een circustent.Daarna moesten we allemaal iets in het gastenboek schrijven, zodat ze konden laten zien dat wij er waren geweest. We gingen vervolgens naar een heel klein huisje van golfplaten, dit was de school van de kinderen. Er was ook een klein groentetuintje naast. Dit alles was gemaakt door de pastor van de kerk. Daarna gingen we naar een begraafplaats, ook daar zag je het verschil tussen arm en rijk goed. Sommige delen waren heel erg mooi en andere delen hadden net zo goed een vuilnisbelt kunnen zijn. Dat begraafstenen mooi zijn, heeft te maken met voorouderverëering. Als ze hun voorouders niet goed behandelen, zullen zij het zelf slecht krijgen. Er stonden ook gewoon paarden te grazen tussen de graven, heel bizar was dat.  Dat vinden we best wel erg eigenlijk.
Vanaf de begraafplaats konden we het landje Lesotho zien, er is ons verteld dat het heel erg verschilt met Zuid Afrika. Nadat we de begraafplaats gezien hadden gingen we naar Cello zijn huis, dat was echt indrukwekkend. Hij woonde in een golfplaten huisje met aan de wand allemaal reclamekrantjes die diende als isolatie. Die mensen hebben bijna niks maar wat ze hebben willen ze graag laten zien. De TV stond dan ook dag en nacht aan haha. Ook cello had een elecktrische gitaar.

Het viel ons op dat deze mensen even gelukkig zijn als wij, ook als zijn ze vele malen armer. We vertrokken met het busje naar de hospice. We overhandigden de medische spullen, ze waren er erg dankbaar voor. De vrouw van de hospice stond maar met haar handen voor haar mond. ‘Thank you, thank you.’ Daarna kregen we een rondleiding. We gingen naar verschillende kamers waar aids-patiënten lagen. Het was heel indrukwekkend, vooral de mannen in de laatste kamer zorgde voor veel medelijden. Sommige hielden het dan ook niet droog. En dan te bedenken dat ze bijna allemaal hele kleine kinderen hebben. Een meisje was maar 26 jaar. We hoorden dat er in deze provincie 78% van de bevolking met het hiv-virus besmet is, dit was erg schokkend. Na de hospice vertrokken we naar het project om te lunchen, nasi met satésaus en hotdogs. Daarna gingen we aan het werk. Sommige gingen schilderen, andere hielpen met het opvouwen van het isolatiemateriaal. Om ongeveer 3 uur vertrokken we naar het verblijf om pannekoeken te bakken, want wij moesten vanavond koken. Lisette, Leonie en Michelle bleven nog schilderen en brachten de kinderen van het krottenwijkje naar huis. Deze kinderen komen namelijk elke dinsdagmiddag spelen en wat eten. Zij bleven omdat, ze de vorige middag door aangifte niets hadden kunnen doen en wilden nog graag wat betekenen.  Het was een hele bijzondere dag, we kunnen moeilijk geloven dat dit onze laatste werkdag was.

Morgen gaan we naar een natuurpark en dan is het toch echt afgelopen. Het was allemaal erg bijzonder, dit zullen we nooit vergeten!

Groetjes, Kiki en Michelle.